فصل ۶ سریال کمدین‌ها در خودرو قهوه می‌نوشند از ۱۴ تیر با حضور کمدین‌های معروف و مدل‌های کلاسیک از فراری، جگوار، پورشه، بی‌ام‌و و آلفارومئو آغاز می‌شود.

    جری ساینفلد یکی از بزرگ‌ترین مجری-کمدین‌های امریکا و از علاقه‌مندان دنیای خودرو به شمار می‌رود که اخیرا با سریال اینترنتی کمدین‌ها در خودرو قهوه می‌نوشند (Comedians in Cars Getting Coffee)، سروصدای زیادی به پا کرده است. در این سریال، کمدین‌های مختلف با جری ساینفلد داخل خودروهای مختلف می‌نشینند و با او که به نوعی‌ مجری برنامه است، درباره موضوعات مختلف صحبت می‌کنند. 

    Comedians in cars Getting coffee

    در حال حاضر اولین تریلر از فصل ۶ سریال اینترنتی “Comedians in Cars Getting Coffee” منتشر شده است که در آن، ساینفلد در خودروهایی از برندهای مختلف جهان سوار می‌شود و با مهمانان به گفتگو می‌نشیند. در فصل ششم این سریال، یک گروه بزرگ از ستاره‌های کمدی به ساینفلد پیوسته‌اند که شامل الک بالدوین، نیل برنان، دانا کاروی، دیو چپل، الن دیگنرز، زاک گالیفیناکیس، جری لوئیس، کیت مک کینون، حسن منهاج، تریسی مورگان، جان مولینی و برایان ریگان می‌شود. کسانی که تاکنون این نمایش کمدی را ندیده‌اند، باید بدانند که ساینفلد با سلیقه مهمان برنامه یک خودرو انتخاب می‌کند و نمایش را در آن اجرا می‌کنند.

    Comedians in cars Getting coffee

    در حال حاضر خودروی برخی از کمدین‌های سریال اینترنتی کمدین‌ها در خودرو قهوه می‌نوشند، مشخص شده است. به عنوان مثال، ریگان با  کادیلاک XLR پا به صحنه می‌گذارد که جری ساینفلد آن را خودروی مخصوص “بچه سوسول‌ها” خطاب می‌کند. چیپل با سیتروئن SM در نمایش کمدی حضور دارد و خودروی بقیه کمدین‌های تیم هنوز مشخص نشده است. اما با توجه به این ویدئو، خودروهای فراری تستاروسا، تویوتا لندکروز، بیچ باگی (یک وسیله نقلیه موتوری تفریحی با چرخ‌های بزرگ و لاستیک‌های عریض)، جگوار ای-تایپ، پورشه 911، مدل‌هایی از آلفا رومئو، بی‌ام‌و و حتی یک اسب دیده می‌شود. به نظر می‌رسد که این سریال کمدی بتواند با سبک طنز و استفاده از خودروهای جذاب، مخاطبان زیادی مثل برنامه گرندتور برای خود فراهم کند. 

    پخش این سریال اینترنتی ابتدا در شبکه کراکل آغاز شد، اما در سال ۲۰۱۷ به نتفلیکس (Netflix) منتقل شد. فصل ۶ سریال کمدین‌ها در خودرو قهوه می‌نوشند، از ۱۴ تیر ماه ۹۷ آغاز خواهد شد. 

     

    دانلود


    در این مقاله به بررسی فنی میتسوبیشی پاجیرو اسپرت GLX مدل ۲۰۱۸ می‌پردازیم.

    حدود چهار دهه از زمان معرفی اولین نسل از میتسوبیشی پاجیرو می‌گذرد و طی این سال‌ها پاجیرو توانسته به عنوان یک خودروی شاسی بلند اسپرت با قابلیت‌های آفرود قابل قبول در میان هواداران این برند ژاپنی پذیرفته شود. به‌طور متوسط پاجیرو توانسته در نظرسنجی‌های گوناگون امتیاز خیلی خوب را از دید مالکان کسب کند. همین امر سبب شده شرکت خودروسازی میتسوبیشی هر سال با ایجاد تغییراتی در این مدل محبوب نمونه‌های به‌روزتری از آن روانه‌ی بازار کند.

    میتسوبیشی پاجیرو اسپرت GLX مدل ۲۰۱۸

    در این مقاله قصد داریم با بررسی پایجیرو اسپرت GLX به‌عنوان ارزان‌ترین نسخه از مدل ۲۰۱۸ این خودرو نگاهی عمیق به تمام ویژگی‌های مثبت و منفی این خودرو داشته باشیم. میتسوبیشی در مدل ۲۰۱۸ پاجیرو سعی کرده با افزایش اندک قیمت خودرو، ویژگی‌های به‌روزتر و امکانات بیش‌تری در اختیار مشتریان قرار دهد. در مدل پایه‌ی ۲۰۱۸ رینگ‌های ۱۸ اینچی، فناوری هشدار برخورد از جلو، کروز کنترل تطبیق‌پذیر، تزئینات زیبای داخل خودرو و خروجی‌های متعدد برای شارژ دستگاه‌های الکتریکی به عنوان امکانات استاندارد عرضه می‌شوند. با توجه به ویژگی‌های جدید نسخه‌ی پایه‌ی پاجیرو اسپرت مدل ۲۰۱۸ و آستانه‌ی قیمت ۴۵,۵۰۰ دلاری آن، میتسوبیشی به خوبی توانسته رقبای قدرتمندی نظیر فورد اورست، هولدن کلورادو 7 و ایسوزو MU-X را پشت سر بگذارد. با این همه اما تویوتا فورچونر GX با آستانه‌ی قیمت ۴۲,۵۹۰ دلار همچنان گزینه‌ی مناسب‌تری نسبت به پاجیرو اسپرت GLX است.

    میتسوبیشی پاجیرو اسپرت GLX مدل ۲۰۱۸

    نسخه‌ی GLX پاجیرو اسپرت از پیشرانه‌ و جعبه‌دنده‌ی مشابه نسخه‌های گران‌تر بهره می‌برد. توان خروجی این پیشرانه‌ی چهار سیلندر ۲.۴ لیتری دیزلی مجهز به توربوشارژر معادل ۱۸۱ اسب بخار و حداکثر گشتاور آن ۴۳۰ نیوتن‌متر است. این خودرو به جعبه‌دنده‌ی ۸ سرعته‌ی اتوماتیک، سیستم تمام چرخ محرک با قابلیت تنظیم میزان تقسیم گشتاور و قفل مرکزی دیفرانسیل مجهز است، اما فناوری قفل دیفرانسیل عقب برای آن در نظر گرفته نشده است. پاجیرو اسپرت GLX دو ردیف صندلی دارد و یک خودروی پنج سرنشین محسوب می‌شود.

    میتسوبیشی پاجیرو اسپرت GLX مدل ۲۰۱۸

    میتسوبیشی پاجیرو اسپرت GLX مدل ۲۰۱۸

    با توجه به عرضه‌ی رینگ‌های ۱۸ اینچی به عنوان ویژگی استاندارد در نسخه‌ی پایه، تزئینات خارجی کروم و به‌طور کلی ظاهر مشابه نسخه‌ی GLX با دیگر نسخه‌های گران‌تر خانواده‌ی پاجیرو اسپرت، تشخیص ظاهری نسخه‌ی پایه از دیگر نسخه‌ها غیرممکن شده است. اگرچه این خودرو به فناوری‌ها و امکانات متنوعی مجهز شده است، اما روشنایی خودکار چراغ‌های جلو، برف پاک‌کن اتوماتیک، سیستم صندوق پران با اشاره‌ی پا و سیستم اتوماتیک کاهش شدت نور آیینه‌ی وسط برای آن در نظر گرفته نشده است. سیستم جمع‌شدن اتوماتیک آیینه بغل، دوربین پشت، سنسور پارک، استارت دکمه‌ای و ورود بدون کلید به خودرو از دیگر ویژگی‌های مشترک میان نسخه‌ی پایه و نسخه‌های گران‌تر پاجیرو اسپرت ۲۰۱۸ است. اگرچه ظاهر خارجی نسخه‌های مختلف پاجیرو اسپرت مدل ۲۰۱۸ کاملا مشابه است، اما در کابین نسخه‌ی پایه تفاوت‌های فاحشی با دیگر نسخه‌ها وجود دارد. در نسخه‌های پایه تزئینات داخلی پارچه‌ای است، تنظیمات صندلی‌ها کاملا به‌صورت دستی انجام می‌شود و خبری از سیستم ناوبری ماهواره‌ای اختصاصی نیست.

    میتسوبیشی پاجیرو اسپرت GLX مدل ۲۰۱۸

    پاجیرو اسپرت بر اساس میتسوبیشی ترایتون توسعه یافته است، اما در مدل ۲۰۱۸ به وضوح از نیای خود فاصله گرفته است و اوج این بلوغ و استقلال در طراحی فرمان، کنسول مرکزی و میانی به چشم می‌خورد. با این حال هنوز هم در مواردی همچون طراحی دکمه‌ها و وسایل کاربردی شباهت‌هایی میان پاجیرو و ترایتون وجود دارد. ارتفاع صندلی‌ها در پاجیرو اسپرت بلند است که باعث می‌شود تا حدودی سقف خودرو کوتاه به نظر برسد.

    فضای داخلی پاجیرو اسپرت GLX نه خیلی عالی و نه خیلی بد است. همه چیز از کیفیت قابل قبولی برخوردار است که سبب می‌شود نشستن در این خودرو لذت‌بخش باشد. با این حال مواردی وجود دارند که انتظار می‌رود در مدل‌های بعدی بهبود یابند. از جمله‌ی این موارد می‌توان به ناخوانا بودن نوشته‌های قرمز رنگ دکمه‌ها، جای خالی متعدد دکمه‌ها که ناشی از حذف آپشن‌های مختلف است و همین‌طور طراحی بسیار بد دکمه‌های شیشه بالابر، اشاره کرد. طراحی و جانمایی شیفترهای دنده نیز خیلی خوشایند نیست و در کمال تعجب پاجیرو اسپرت GLX هنوز هم به کیلومترشمار دیجیتالی مجهز نشده است.

    میتسوبیشی پاجیرو اسپرت GLX مدل ۲۰۱۸

    نمایشگر لمسی ۷ اینچی تعبیه شده در این خودرو آن‌چنان که باید راضی کننده نیست. رابط کاربری نامناسب، کیفیت صدای پایین و دشواری در انجام تنظیمات صدا همه‌وهمه از ایرادات اساسی سیستم اطلاعات و سرگرمی پاجیرو اسپرت GLX است. همان‌طور که قبلا اشاره شد، این خودرو به سیستم ناوبری ماهواره‌ای مجهز نیست که برای علاقه‌مندان به ماجراجویی خبر بدی است. دوربین عقب این خودرو عملکرد مناسبی دارد، اما برای کنترل بهتر روی یدک‌کش خودرو بهتر بود که هم‌راستا با یدک‌کش نصب شود.

    میتسوبیشی پاجیرو اسپرت GLX مدل ۲۰۱۸

    پاجیرو اسپرت به عنوان یک شاسی بلند بزرگ شناخته می‌شود، اما بدنه‌ی مدل ۲۰۱۸ این خودرو باریک است و بیش‌تر به یک شاسی بلند سایز متوسط شبیه است. اندازه‌ی فضای داخلی این خودرو برای پنج سرنشین مناسب و فضای پای ردیف دوم قابل قبول است. برای راحتی سرنشینان، دستگیره‌هایی روی ستون‌های A و B خودرو تعبیه شده تا هنگام ماجراجویی‌های خارج از شهر بتوانند تعادل نسبی خود را حفظ کنند. نکته‌ی عجیبی که در فضای داخلی خودرو به چشم می‌خورد، خروجی هوای تعبیه شده روی سقف در قسمت بار خودرو است. این در حالی است که در ردیف دوم صندلی‌ها فقط خروجی هوای سقفی به چشم می‌خورد و در قسمت پشت کنسول مرکزی خروجی هوا برای سرنشینان عقب تعبیه نشده است و در عوض چهار خروجی USB، یک خروجی برق ۱۲ ولت و یک خروجی ۲۲۰ ولت/۱۵۰ وات به همراه یک ورودی HDMI در این قسمت پیش‌بینی شده است. فضای بار پاجیرو اسپرت بسیار جادار است، با این وجود صندلی‌های ردیف دوم قابلیت تا شدن دارند تا حجم فضای بار به رقم باورنکردنی ۱۶۲۴ لیتر افزایش یابد و برای حمل بارهای بسیار بزرگ و حجیم مناسب باشد. در قسمت بار این خودرو یک خروجی برق ۱۲ ولت دیگر به علاوه‌ی جا لیوانی و بخش‌هایی برای محکم کردن بار در نظر گرفته شده است.

    میتسوبیشی پاجیرو اسپرت GLX مدل ۲۰۱۸

    پیشرانه‌ی ۲.۴ لیتری دیزلی این خودرو در دورهای پایین، بین ۱۰۰۰ تا ۲۰۰۰ دور بر دقیقه، کمی سروصدا دارد، اما در مجموع عملکردی مناسب و قابل قبول دارد. جعبه‌دنده‌ی ۸ سرعته‌ی این خودرو به خوبی با پیشرانه هماهنگ است و تنها ایرادی که به آن وارد است، ایجاد ضربه‌ای کوچک هنگام تعویض دنده به حالت پارک و دنده عقب است. بر اساس ادعای میتسوبیشی، مصرف ترکیبی پاجیرو اسپرت GLX هشت لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر است. با این حال برای کنترل عطش این خودرو باید با پدال گاز به خوبی رفتار کرد.

    میتسوبیشی پاجیرو اسپرت GLX مدل ۲۰۱۸

    براساس آزمایشات انجام شده روی قابلیت‌های آفرود این خودرو، می‌توان پاجیرو اسپرت GLX را به عنوان یک خودروی شاسی بلند با قابلیت‌های آفرود فوق‌العاده معرفی کرد. با توجه به زوایای سپرها و فاصله‌ی کف خودرو از زمین، تقریبا قابلیت رفتن به هر جایی دارد. این خودرو به سیستم تعلیق سه نقطه‌ای کویل اسپرینگ مجهز است که می‌تواند وزن این غول ۲ تنی را در هر شرایطی به بهترین شکل تحمل و کنترل آن را در شرایط گوناگون راحت‌تر کند. با این‌که شاید این فنربندی ایده‌آل برای حرکت در مسیرهای استاندارد نباشد، اما آزمایشات جاده‌ای نشان داده‌اند که پاجیرو اسپرت در جاده‌های هموار نیز راحتی سرنشینان را تضمین می‌کند. البته نباید از این خودرو توقع راحتی یک خودروی لوکس جاده‌ای را داشت. برای مثال تکان‌های ناشی از عبور کردن از ناهمواری‌های تیز، سرعت‌گیرها و یا دور زدن‌های ناگهانی تا حدودی به کابین خودرو منتقل می‌شود.

    میتسوبیشی پاجیرو اسپرت GLX مدل ۲۰۱۸

    در مجموع پاجیرو اسپرت برای ماجراجویی‌های خارج از شهر ایده‌آل است و تقریبا از پس هر شرایطی برمی‌آید. با این حال ارتفاع زیاد خودرو به علاوه‌ی ویژگی‌های بدنه‌ی خودرو می‌تواند برای راننده شرایطی عجیب و مبهم (به خصوص در مسیرهای شهری) ایجاد کند. فرمان‌پذیری خودرو کمی نامتعارف است و احتمالا اندکی طول می‌کشد تا به آن عادت کنید. به لطف ارتفاع زیاد صندلی‌ها و تسلط راننده و همچنین طراحی باریک عرض خودرو، پارک آن آسان است. به‌طور کلی این خودرو برای سفرهای بین شهری و رانندگی‌های طولانی مدت با چاشنی ماجراجویی ایده‌آل است.

    میتسوبیشی پاجیرو اسپرت GLX مدل ۲۰۱۸

    پاجیرو اسپرت ۲۰۱۸ بدون نقص نیست. برای مثال یک مورد آزاردهنده در این خودرو حساسیت بی‌مورد سیستم ترمزگیری خودکار آن است. به عنوان یک سیستم ایمنی کمکی انتظار می‌رود که این فناوری بدون نقص و با دقت بالا عمل کند، اما سیستم هشدار ترمزگیری خودکار در شرایطی که خطری متوجه خودرو و سرنشینان نیست نیز هشدار می‌دهد که البته با حفظ دور موتور خودرو این هشدار برطرف می‌شود و راننده می‌تواند به مسیر خود ادامه دهد. اگرچه هنوز مشخص نیست که این مورد توسط شرکت سازنده پیش‌بینی شده است یا خیر اما می‌توان از آن به عنوان نقطه‌ی ضعف دیگر این سیستم نام برد.

    میتسوبیشی پاجیرو اسپرت GLX مدل ۲۰۱۸

    پاجیرو اسپرت GLX مدل ۲۰۱۸ پنج سال یا ۱۰۰ هزار کیلومتر گارانتی و یک سال امداد جاده‌ای رایگان (تحت شرایط خاصی تا چهار سال) دارد. همچنین، خریداران می‌توانند با پرداخت ۱۴۲۵ دلار از یک سال سرویس رایگان به ازای هر ۱۵ هزار کیلومتر استفاده کنند. میتسوبیشی با معرفی پاجیرو و جایگزینی آن با مدل چلنجر جهشی بزرگ به سوی جلو انجام داد، اما رفته‌رفته این مدل محبوب دچار سکون شد و اندکی از کورس رقابت با رقیبان جا ماند. میتسوبیشی با درک این موضوع سعی کرده تا مدل ۲۰۱۸ این خودرو را به شکوه گذشته بازگرداند و با ارائه‌ی ویژگی‌های جذاب در کنار قیمت پایین تا حدودی به این هدف دست یافته است.

    میتسوبیشی پاجیرو اسپرت GLX مدل ۲۰۱۸

    سخن پایانی

    پاجیرو اسپرت GLX مدل ۲۰۱۸ بدون شک می‌تواند انتخاب مناسبی برای یک خانواده‌ی ماجراجو باشد و در مسافرت‌های طولانی همسفری جذاب است. این خودرو برای خانواده‌های معمولی که بیش‌تر زمان خود را در خیابان‌های شهری می‌گذرانند ایده‌آل نیست و خودروهایی مانند هیوندای سانتافه، کیا سورنتو و مزدا CX-9 انتخاب‌های عاقلانه‌تری هستند. پاجیرو اسپرت GLX به عنوان نسخه‌ی پایه از امکانات متنوع و مناسبی بهره‌مند است، اما برای کسانی که امکانات بیش‌تری می‌خواهند، نسخه‌ی GLS انتخاب بهتری خواهد بود. در نهایت اگر بتوانید از نقص‌ها و کمبودهای این خودرو چشم‌پوشی کنید، پاجیرو اسپرت GLX یک خودروی مناسب با امکانات و البته قیمت منصفانه است.


    توییتر بخشی به نام مرکز شفاف‌سازی راه‌اندازی کرده که اطلاعات تبلیغ دهندگان در این شبکه‌ی اجتماعی را به تمام کاربران عضو و غیر عضو نشان می‌دهد.

    فیسبوک چندی پیش اعلام کرد که اطلاعات تبلیغات منتشر شده توسط هر صفحه‌ی اختصاصی در این شبکه‌ی اجتماعی را برای کاربران نمایش خواهد داد. اکنون توییتر نیز اعلام کرده که قابلیت مرکز شفاف‌سازی تبلیغات یا Ad Transparency Center را راه‌اندازی می‌کند.

    پس از راه‌اندازی این سرویس، هر کاربر عضو یا غیر عضو در توییتر می‌تواند اطلاعات کمپین‌های تبلیغاتی اکانت‌های مختلف را تنها با جستجوی نام آنها مشاهده کند. این اطلاعات شامل تمام کمپین‌های تبلیغاتی اجرا شده توسط این اکانت در ۷ روز گذشته است. یک سخنگوی توییتر در مصاحبه با خبرگزاری ونچربیت اعلام کرده که آنها در حال آزمایش دوره‌ی زمانی هستند و احتمال افزایش آن وجود دارد.

    در حال حاضر این مرکز شفاف‌سازی تنها توییت‌های تبلیغاتی هر حساب کاربری و تعداد ریتوییت‌ها و لایک‌های دریافت شده را نمایش می‌دهد. به‌عنوان مثال با جستجو در مورد توییت‌های تبلیغاتی خود شرکت توییتر، متوجه تمرکز آنها روی تبلیغ بخش Moments با استفاده از جام جهانی فوتبال می‌شویم.

    توییتر

    نکته‌ی مهم این که تبلیغات سیاسی ایالات متحده‌ی آمریکا برای مدت نامحدودی قابل جستجو هستند. بعلاوه این جستجوها اطلاعات کامل‌تری از جمله بازه‌ی سنی مخاطبین و هزینه‌های انجام شده را نیز نشان می‌دهند. این شرکت در ماه می سال جاری قوانین جدید خود برای تبلیغات سیاسی را نیز منتشر کرد. این قوانین برای هر تبلیغاتی که تاثیری روی نتایج انتخابات خواهند داشت، اجرا می‌شود. در حال حاضر در آمریکا، تبیغات انتخابات فدرال مشمول این قوانین هستند.

    مقاله‌های مرتبط:

    تبلیغ دهندگان سیاسی آمریکایی پیش از فعالیت باید توسط توییتر تایید شوند. آنها باید در توضیحات حساب کاربری خود وبسایتی معتبر و دارای اطلاعات تماس را معرفی کنند. علاوه بر آن هدر، بخش معرفی و اطلاعات اولیه‌ی وبسایت باید با ظاهر حساب کاربری هم‌خوانی داشته باشد. بعلاوه اگر در نگاه اول، کاربر متوجه ارتباط اکانت با سازمان مالک آن نشود، باید یک بیانیه‌ی سلب مسئولیت یا Disclaimer توسط آن سازمان منتشر شود.

    توییتر ابتدا در ماه اکتبر سال گذشته، زمان اجرای مرکز شفاف‌سازی خود را پاییز امسال عنوان کرد. خبر اخیر، اطلاعاتی در مورد تاخیر در اجرا یا تغییر زمان‌بندی منتشر نکرده است. به‌هرحال اعلام پیاده‌سازی این مرکز کمی بعد از افزایش انتقادات در مورد تبلیغات سیاسی در این شبکه‌ی اجتماعی بود. سیاست‌مداران و کاربران معتقد بودند توییتر اقدامات لازم برای پایش تبلیغات شرکت‌های بین‌المللی مانند Internet Reasearch Agancy و تاثیر آنها روی انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۱۶ آمریکا، انجام نداده است.

    شبکه های اجتماعی

    برنامه‌های شفاف‌سازی فیسبوک و توییتر، پیرو اقدامات کنگره‌ی آمریکا و مصوبات آن نیز بوده است. هر دوی این شرکت‌ها از قانون Honest ads پیشنهاد شده در ماه اکتبر استقبال کرده‌اند. این قانون توسط نماینده‌‌های کنگره از جمله سناتورها ایمی کلوبوکار، مارک وارنر و جان مک‌کین ارائه شده است. طبق این قانون، پلتفرم‌هایی که آمار کاربران ماهانه بیش از ۵۰ میلیون نفر دارند، باید گزارشی از تبلیغات سیاسی با هزینه‌های بیش از ۵۰۰ دلار ارائه دهند.

    تنها تفاوت اصلی بخش مرکز شفافیت توییتر و بخش info and ads فیسبوک، این است که در توییتر، می‌توان تبلیغ دهنده را تنها با جستجو پیدا کرد و نیازی به کلیک کردن و وارد شدن به حساب کاربری مورد نظر نیست. البته فیسبوک هم یک پایگاه داده دارد که تنها در مورد تبلیغات سیاسی و کمپین‌های سیاسی اجتماعی قابل دسترسی است. علاوه بر خبرهای گفته شده، توییتر اعلام کرده که سیاست جدید تبلیغاتی خود در خصوص تبلیغات کمپین‌های اجتماعی سیاسی را نیز به زودی منتشر خواهد کرد. پیش از این فیسبوک ۲۰ موضوع را اعلام کرده بود که تبلیغات کمپینی مخالف با آنها، با برچسب مشخص خواهند شد.


    دونالد ترامپ، به‌تازگی به پنتاگون دستور داده است که شاخه‌ی جدیدی به نام نیروی فضایی، به عنوان شاخه‌ی ششم نیروهای مسلح آمریکا را تشکیل دهد.

    رئیس جمهور آمریکا قبلا در ماه مارس این طرح را پیشنهاد داده بود، او در ابتدا گفته بود که به این ایده بیشتر همچون یک شوخی نگاه می‌کرد، اما اکنون جزئیات بیشتری از نحوه‌ی فعالیت نیروی فضایی ارائه کرده است. برخی از کارشناسان خاطر نشان کرده‌اند که تشکیل یک شاخه نظامی جدید نیاز به تصویب مستقیم از سوی کنگره آمریکا دارد.

    دونالد ترامپ چند روز پیش گفته بود که این شاخه‌ی جدید، جدا از نیروی هوایی، اما برابر با آن خواهد بود و ژنرال جوزف دانفورد، رئیس ستاد مشترک ارتش، وظیفه‌ی نظارت بر تشکیل آن را برعهده خواهد داشت. به‌گفته‌ی ترامپ، تنها حضور آمریکا در فضا کافی نیست، بلکه این کشور باید بر فضا سلطه داشته باشد. او همچنین گفت که نمی‌خواهد شاهد سلطه‌ی چین و کشورهای دیگر در فضا باشد. ستاد مشترک ارتش آمریکا هم در بیانیه‌ای اعلام کرد که متعهد شده با همکاری نزدیک با وزیر دفاع، جیم متیس و دیگر مقامات وزارت دفاع و کنگره، دستورالعمل‌های رئیس جمهور را اجرا کند.

    در بخشی از این بیانیه‌ آمده است:

    فضا یک حوزه‌ی جنگی است، بنابراین حیاتی است که ارتش ما، سلطه و مزیت رقابتی خود را در آن حفظ کند.

    یک سخنگوی وزارت دفاع در بیانیه‌ای اعلام کرد که مقامات پنتاگون این موضوع را به‌خوبی درک می‌کنند. دانا وایت، سخنگوی پنتاگون هم گفت:

    هیئت سیاست‌گذاری ما شروع به کار روی این مسئله کرده است که مسلما تبعاتی برای عملیات‌های اطلاعاتی نیروی هوایی، ارتش، تفنگ‌داران دریایی و نیروی دریایی در پی خواهد داشت.

    معاهده فضایی ماورای جو که ایالات متحده در سال ۱۹۶۷ امضا کرد، آزمایش سلاح‌ها و ایجاد پایگاه‌های نظامی در ماه و دیگر اجرام آسمانی را منع کرده است. همچنین امضاکنندگان این معاهده متعهد شده‌اند که سلاح‌های کشتار جمعی را در مدار زمین قرار ندهند. چین و روسیه هم از امضاکنندگان این پیمان هستند. اما این معاهده هیچ ساز‌وکار اجرایی ندارد. به‌عنوان مثال، هواپیمای فضایی بدون سرنشین نیروی هوایی آمریکا موسوم به X-37B، چندین ماموریت نظامی مخفی را در مدار زمین انجام داده است.

    تنها حضور آمریکا در فضا کافی نیست، بلکه آمریکا باید بر فضا سلطه داشته باشد

    جان لاگسون، کارشناس سیاست‌گذاری فضایی و استاد دانشگاه در دانشگاه جورج واشنگتن، گفت که این معاهده به‌طور کلی تنها فعالیت تهاجمی نظامی را در فضا ممنوع کرده و برای تشکیل یک نیروی فضایی، ممنوعیتی در کار نیست.

    کارتون دونالد ترامپ کارتونی که دونالد ترامپ را در نقش دارت ویدر (شخصیت پلید سری فیلم‌های جنگ ستارگان) به همراه ایستگاه فضایی ستاره مرگ نشان می‌دهد

    پیشنهاد این ایده، حداقل به یکسال قبل باز می گردد که نماینده‌ی ‌جمهوری‌خواه مایک راجرز و جیم کوپر نماینده دموکرات این موضوع را مطرح کرده بودند. راجرز، عضو عالي‌رتبه كميته فرعي نيروهاي مسلح مجلس نمايندگان آمريكا در امور نيروهاي استراتژيك و کوپر، نماینده دموکرات در کمیته فرعی است، این دو به این نتیجه رسیده‌اند که داشتن یک نیروی فضایی به‌صورت یک شاخه‌ی جداگانه‌، کاملا ضروری است. در این طرح، نیروی فضایی باید زیر نظر وزارت نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا باشد، همان‌طور که سپاه تفنگداران دریایی زیر نظر وزارت نیروی دریایی آمریکا است.

    پس از تصویب لایحه امنیت ملی ۱۹۴۷، شاخه‌ی جدید به نیروهای مسلح افزوده نشده است

    در حقیقت، شاخه‌ی جدید نیروی فضایی، دارای قدرتی مشابه سایر شاخه‌های نیروهای مسلح آمریکا خواهد بود و بر عملیات‌های فضایی و سایبری فضایی، از جمله مدیریت و پرتاب ماهواره‌ها و همه‌ی فعالیت‌های گروه‌های نظامی تا پرتاب موشک‌های بالستیک نظارت خواهد کرد؛ اما بر خلاف ناسا که عمدتا روی اکتشافات فضایی و کشف علمی متمرکز است، نیروی فضایی جدید بر جنبه‌های نظامی و دفاع از فضا تمرکز خواهد کرد.

    لاگسون گفت:

    فکر می‌کنم به‌خوبی مشخص شده است که فضا برای امنیت ملی ما حیاتی است.

    با دستور تشکیل نیروی فضایی، این نخستین بار پس از تصویب لایحه امنیت ملی در سال ۱۹۴۷ است که یک شاخه‌ی جدید به نیروهای مسلح افزوده می‌شود. جری هندریکس، کاپیتان بازنشسته نیروی دریایی و تحلیلگر دفاع ملی، گفت که تشکیل یک شاخه‌ی جدید و مستقل با فرماندهان و کارکنان مجزا، بدون اقدام مستقیم کنگره امکان‌پذیر نیست.

    هندریکس گفت، اما ترامپ می‌تواند، یک نیروی فضایی موقت به‌عنوان زیر مجموعه‌ی نیروی هوایی تشکیل دهد که دارای یک نیروی نظامی جداگانه باشد. هندریکس که اخیرا در یادداشتی در نشریه‌ی National Review بر ضرورت تشکیل یک نیروی فضایی جداگانه اصرار ورزیده بود، گفت که پنتاگون باید عملیات‌های فضایی فعلی را در شاخه‌های دیگر نیروهای مسلح از هم جدا کند.

    مقاله‌های مرتبط:

    اما این پیشنهاد با مقاومت مقامات ارشد پنتاگون مواجه شده است. هری ویلسون، دبیر کل نیروی هوایی ایالات متحده و ژنرال دیوید گلدفین، رئیس ستاد مشترک نیروی هوایی گفت که این امر منجر به هزینه‌های غیر ضروری و تشریفات اداری اضافی خواهد شد.

    جیم متیس سال گذشته، در یک نامه غیر رسمی به جان مک‌کین سناتور جمهوری خواه و رئیس کمیته نیروهای مسلح سنای آمریکا نوشته بود:

     من مخالف تشکیل یک شاخه‌ی نظامی جدید و لایه‌های سازمانی اضافی هستم، آن‌ هم در زمانی که به‌شدت درگیر کاهش هزینه‌های اضافی و ادغام توافقات جنگی مشترک هستیم.


    شرکت ایتال دیزاین از پروژه‌ی جدید خود، بر اساس نیسان GT-R  و با کد GT-R50 رونمایی کرد.

    نیسان GT-R50 مدلی است که به مناسبت پنجاهمین سالگرد تولید GT-R و توسط شرکت ایتال دیزاین طراحی  شده است. ایتال دیزاین GT-R50 را یک نیسان GT-R بدون محدودیت و بسیار سریع می‌داند. در بخش ظاهری این خودرو اولین چیزی که جلب توجه می‌کند رنگ خاکستری به همراه خطوط طلایی است که تضاد زیبایی با یکدیگر دارند و نمای چشم نوازی ایجاد کرده‌اند. این خودرو بر اساس مدل ۲۰۱۹ نیسمو ساخته شده‌ است و از اصلی‌ترین مشخصات آن باید به کاپوت متفاوت، حاشیه طلایی رنگ پنجره‌ها و سقف کوتاه‌تر در مقایسه با GT-R عادی اشاره کرد. سقف این خودرو دارای ۵۴ میلی‌متر ارتفاع کمتر  است که سبب شده نمای آن اسپرت‌تر باشد.

    nissan gtr 5 italdesign

    کاهش ارتفاع در این خودرو سبب کاهش نقطه‌ی سقل شده‌ است. همچنین باید به چراغ‌های LED و باله‌ی عقب بزرگ این خودرو اشاره کنیم که این باله‌ی عقب برای تولید نیروی رو به پایین طراحی شده و قابل تنظیم است. در انتها نیز رینگ‌های ۲۱ اینچی بر روی این مدل نصب شده‌اند. در داخل کابین نیسان GT-R50، دو نوع فیبر کربن در بخش‌های کابین به چشم می‌خورند. اکثر بخش‌های کابین این خودرو همانند داشبورد، کنسول و رودری‌ها از جنس فیبر کربن هستند. ضمن اینکه از رنگ طلایی بر روی اهرم تعویض دنده و در حاشیه‌ی نشان دهنده‌ها استفاده شده است. صندلی‌های این خودرو نیز با چرم مشکی ایتالیایی پوشانده شده‌اند که کیفیت بسیار بالایی دارند.

    nissan gtr 5 italdesign

    اما به بخش پیشرانه می‌رسیم، جایی که همچنان شاهد فعالیت پیشرانه‌ی V8 با حجم ۳.۸ لیتری به همراه توربوشارژر هستیم. البته قدرت پیشرانه‌ی این خودرو به ۷۱۰ اسب بخار و گشتاور آن به ۷۸۰ نیوتون متر افزایش یافته است که این افزایش قدرت به لطف استفاده از توربوشارژر‌های بزرگ‌تر، میل سوپاپ‌های مسابقه‌ای، پیستون‌های تقویت شده و دسته‌ شاتون‌های ارتقا یافته به دست آمده است. انتقال نیرو نیز توسط یک جعبه دنده‌ی شش دنده‌ی دوبل کلاچ انجام می‌شود که این جعبه دنده برای تقسیم وزن بهتر در بخش عقبی خودرو نصب شده است. همچنین دیفرانسل‌‌ها نیز برای همخوانی با مشخصات جدید تغییر یافته و ارتقا پیدا کرده‌اند.

    nissan gtr 5 italdesign

    ایتال دیزاین سیستم تعلیق GT-R50 را ارتقا داده و از کمک فنر‌های قابل تنظیم بلستین استفاده کرده است. برای مهار کردن این گودزیلای ژاپنی نیز از ترمز‌های دیسکی در هر چهار چرخ‌ استفاده شده است که دارای شش پیستون در جلو و چهار پیستون در عقب است. مدل نهایی نیسان GT-R50 قرار است ماه آینده در اروپا به طور رسمی رونمایی شود.


    در فهرست کم‌مصرف‌ترین شاسی‌بلندها و کراس‌اورهای تمام بنزینی دنیا، ژاپنی‌ها، آمریکایی‌ها و یک نماینده از کره‌ی جنوبی حضور دارند. 

    امروز در بیشتر کشورهای جهان (حداقل کشورهای توسعه‌یافته)، تقاضای بازار خودرو به‌صورتی است که مدل‌های سدان و کوپه میدان را ترک می‌کنند تا شاسی‌بلند‌ها و کراس‌اور‌ها، وارد شوند. با شعار فضای جادارتر کابین و صندوق عقب، سیستم تمام چرخ محرک (AWD) برای چسبندگی بهتر در جاده‌های لغزنده و ارتفاع بیشتر برای دید بهتر راننده، محبوبیت این کلاس رو به افزایش است. در حالی‌که شاسی‌بلندها و کراس‌اورها، به‌خصوص مدل‌های پرفروش کلاس کامپکت و ساب‌کامپکت (کوچک و شهری) در مقایسه با شاسی‌بلندها و وانت‌های سنتی قدیمی (شاسی مستقل) مصرف سوخت کمتری دارند، اما هنوز هم از این نظر در برابر مدل‌های سواری سدان با سایز مشابه، برگ برنده‌ای ندارند. دلیل این امر، ضعف در طراحی آیرودینامیک و وزن بیشتر؛ به‌خصوص در مدل‌های مجهز به سیستم تمام چرخ محرک است.

    Mazda CX-3 Sport / مزدا

    مصرف سوخت یکی از مهم‌ترین عوامل در انتخاب خرید خودرو است. باتوجه به‌اینکه قیمت سوخت جهانی، روند صعودی داشته است، رانندگی روزمره با خودروهای پرمصرف توجیه اقتصادی ندارد. برای مثال، کراس‌اور شهری نیسان کیکس (Kicks) در هر ۱۰۰ کیلومتر شهر و بزرگراه، به‌ترتیب ۷.۱ و ۶.۷ لیتر بنزین مصرف می‌کند؛ اما مدل سایز متوسط دوج جورنی (با تلفظ صحیح انگلیسی داج) با پیشرانه‌ی ۴ سیلندر، ۱۲.۳ و ۹.۴ لیتر سوخت در هر ۱۰۰ کیلومتر شهر و بزرگراه می‌سوزاند. در زمان مالکیت ۵ سال، کراس‌اور دوج به‌طور میانگین، سالیانه ۳۷۵۰ دلار بیشتر از نیسان کیکس، هزینه دارد.

    مقاله‌ی مرتبط:

    در این مطلب به‌دنبال طبقه‌بندی کم‌مصرف‎ترین شاسی‌بلندها و کراس‌اورهای بنزینی سال ۲۰۱۸ هستیم که البته مدل‌های فرانسوی به‌دلیل عدم عرضه در بازار آمریکا، درنظر گرفته نشده‌اند. برای مثال لازم به‌ذکر است، نسخه‌ای از پژو 2008 با مصرف بزرگراهی ۳.۵ لیتر سوخت در هر ۱۰۰ کیلومتر فروخته می‌شود. از سو.یی دیگر، مدل‌های هیبرید و تمام برقی باوجود مصرف کمتر، معمولاً قیمت پایه‌ی بیشتری دارند و در تمام کشورهای جهان هم اعتبار مالیاتی دولتی به آن‌ها داده نمی‌شود. در ادامه ۱۰ شاسی‌بلند و کراس‌اور بنزینی کم‌مصرف سال ۲۰۱۸ معرفی شده‌ است.

    ۱۰- تویوتا C-HR

    C-HR

    قیمت مدل پایه: ۲۲ هزار و ۵۰۰ دلار

    مصرف سوخت در هر ۱۰۰ کیلومتر شهر/بزرگراه/ترکیبی: ۸.۷، ۷.۵، ۸.۱ (لیتر)

    محصول جدید تویوتا در کلاس پرتقاضای کراس‌اورهای ساب‌ کامپکت با ظاهر جذاب، سواری اسپرت، کیفیت ساخت بالا و قیمت نسبتاً مناسب یکی از کم‌مصرف‌ترین‌های ۲۰۱۸ است. C-HR از پیشرانه‌ی ۴ سیلندر ۲ لیتری، ۱۴۴ اسب بخار قدرت می‌گیرد و بااستفاده از گیربکس CVT چرخ‌های محور جلو را به‌گردش در می‌آورد. تویوتا C-HR که آپشن سیستم تمام چرخ محرک برای آن در دسترس نیست، در بازار آمریکا هر سال به‌طور میانگین با کارکرد ۲۴ هزار کیلومتر، حدود ۱۵۰۰ دلار بنزین مصرف می‌کند.

    ۹- سوبارو کراس ترک

    subaru crosstrek  2018

    قیمت مدل پایه: ۲۱ هزار و ۷۹۵ دلار

    مصرف سوخت در هر ۱۰۰ کیلومتر شهر/بزرگراه/ترکیبی: ۸.۷، ۷.۱، ۸.۱ (لیتر)

    کراس‌اور ساب کامپکت سوبارو کراس‌ترک (Crosstrek) که در مدل ۲۰۱۸ به‌روز رسانی شد، یکی از کامل‌ترین و بهترین کراس‌اورهای جهان است. این محصول سوبارو که به پیشرانه‌ی ۴ سیلندر ۲ لیتری با قدرت ۱۵۲ اسب بخار و گیربکس CVT مجهز است، به‌صورت استاندارد از سیستم تمام چرخ محور مشهور این برند ژاپنی استفاده می‌کند. البته تیپ گیربکس دستی کراس‌ترک در شهر و بزرگراه بین ۸ تا ۱۰ لیتر بنزین نیاز دارد. بر اساس تخمین کارشناسان، برای طی کردن ۲۴ هزار کیلومتر مسافت با سوبارو کراس‌ترک باید میانگین ۱۵۰۰ دلار خرج سوخت کرد.

    ۸- بیوک آنکور

    Buick Encore / بیوک آنکور

    قیمت مدل پایه: ۲۳ هزار و ۲۰۰ دلار

    مصرف سوخت در هر ۱۰۰ کیلومتر شهر/بزرگراه/ترکیبی: ۸.۷، ۷.۱، ۷.۸ (لیتر)

    بیوک آنکور (Encore) در کلاس کراس‌اور ساب کامپکت لوکس، یکی از خوش‌ساخت‌ترین محصولات آمریکا و در بازار بوده که کابین آن فوق‌العاده کم صدا است. آنکور با پیشرانه‌ی ۴ سیلندر ۱.۴ لیتری توربوشارژ ۱۳۸ اسب بخار قدرت دارد که در کنار گیربکس ۶ سرعته اتوماتیک اصلاً شتاب اولیه بالایی نتیجه نداده است. مدل تمام چرخ محرک بیوک آنکور در شهر و بزرگراه ۷.۵ تا ۹ لیتر بنزین در هر ۱۰۰ کیلومتر مصرف می‌کند. آنکور استاندارد هر سال به‌طور میانگین ۱۴۵۹ دلار هزینه‌ی سوخت طلب می‌کند.

    ۷- هیوندای کُنا

    هیوندای کنا Hyundai Kona 2018

    قیمت مدل پایه تیپ لیمیتد: ۲۴ هزار و ۷۰۰ دلار

    مصرف سوخت در هر ۱۰۰ کیلومتر شهر/بزرگراه/ترکیبی: ۸.۴، ۷.۳، ۷.۸ (لیتر)

    کنا (Kona) کراس‌اور ساب کامپکت هیوندای است که با طراحی جوان‌پسند به بازار عرضه می‌شود. این مدل کره‌ای در دو تیپ لیمیتد و آلتیمت با قیمت‌های پایه ۲۴ هزار و ۷۰۰ دلار و ۲۷ هزار و ۴۰۰ دلار، پیشرانه‌ی ۴ سیلندر ۱.۶ لیتری توربوشارژ و قدرت ۱۷۵ اسب بخار مصرف کمی دارد. کنا SE به‌عنوان ارزان‌ترین تیپ این مدل (قیمت پایه ۱۹ هزار و ۵۰۰ دلار) با پیشرانه‌ی ۴ سیلندر ۲ لیتری و ۱۴۷ اسب بخار قدرت عرضه می‌شود که مصرف سوخت آن در هر ۱۰۰ کیلومتر شهر و بزرگراه، ۸.۷ و ۷.۱ لیتر است. علاوه بر این دو تیپ لیمیتد و آلتمیت با سیستم تمام چرخ محرک ۸ تا ۹ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر شهر و بزرگراه بنزین می‌سوزانند. هر سال باید میانگین ۱۴۵۰ دلار خرج بنزین هیوندای کنا کرد.

    ۶- هوندا CR-V

    هوندا / Honda CR-V

    قیمت مدل پایه: ۲۷ هزار و ۵۰ دلار

    مصرف سوخت در هر ۱۰۰ کیلومتر شهر/بزرگراه/ترکیبی: ۸.۴، ۶.۹، ۷.۸ (لیتر)

    کراس‌اور کامپکت CR-V همانند برادر برادر کپچک‌تر خود HR-V عمل می‌کند. مدل‌های هوندا CR-V مجهز به پیشرانه‌ی ۴ سیلندر ۱.۵ لیتری توربوشارژ با قدرت ۱۹۰ اسب بخار و گیربکس CVT مصرف مناسبی دارند. هوندا CR-V در تیپ استاندارد و پایه با قیمت ۲۴ هزار و ۲۵۰ دلار و پیشرانه‌ی ۲.۴ لیتری تنفس طبیعی با قدرت ۱۸۴ اسب بخار، حدود ۰.۲ لیتر بنزین بیشتری می‌سوزاند. تیپ ۱.۵ لیتری ۱۴۵۰ دلار و تیپ ۲.۴ لیتری ۱۵۵۰ دلار در سال برای بنزین خرج می‌کنند.

    ۵- هوندا HR-V

    Honda HR-V / هوندا

    قیمت مدل پایه: ۱۹ هزار و ۶۷۰ دلار

    مصرف سوخت در هر ۱۰۰ کیلومتر شهر/بزرگراه/ترکیبی: ۸.۴، ۶.۹، ۷.۵ (لیتر)

    هوندا HR-V بر اساس هاچ‌بک فیت (Fit) ساخته شده است اما فضای داخلیو صندوق بار آن بسیار جادارتر از یک هاچ‌بک است. پیشرانه‌ی ۴ سیلندر ۱.۸ لیتری با قدرت ۱۴۱ اسب بخار و گیربکس‌های ۶ سرعته دستی یا CVT قوای فنی این کراس‌اور شهری ژاپنی را تشکیل می‌دهند. ترکیب گیربکس CVT و سیستم تمام چرخ محرک، مصرف آن را حدود ۰.۳ لیتر در ۱۰۰ کیلومتر افزایش می‌دهد. سالانه ۱۴۰۰ دلار باید خرج بنزین هوندا HR-V کرد.

    ۴- مزدا CX-3

    Mazda CX-3 2019 / مزدا

    قیمت مدل پایه: ۲۰ هزار و ۱۱۰ دلار

    مصرف سوخت در هر ۱۰۰ کیلومتر شهر/بزرگراه/ترکیبی: ۸.۱، ۶.۹، ۷.۵ (لیتر)

    محصول زیبا و خوش‌ساخت مزدا CX-3 شاید کابین جاداری نداشته باشد، اما فقط تجربه‌ی یک‌بار سواری کافی است تا راننده عاشق فرمان‌پذیری آن شود. پیشرانه‌ی ۴ سیلندر ۲ لیتری با قدرت ۱۴۶ اسب بخار در کنار گیربکس ۶ سرعته اتوماتیک هر سال به‌طور میانگین ۱۴۰۰ دلار بنزین مصرف می‌کند. مدل تمام چرخ محرک مزدا CX-3 حدود ۰.۳ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر مصرف بنزین بیشتری دارد.

    ۳- جی‌ام‌سی ترِین

    GMC Terrain مدل ۲۰۱۸

    قیمت مدل پایه تیپ دیزل: ۳۲ هزار ۷۹۵ دلار

    مصرف سوخت در هر ۱۰۰ کیلومتر شهر/بزرگراه/ترکیبی: ۸.۴، ۶، ۷.۳ (لیتر)

    ترین (Terrain) کراس‌اور کامپکت GMC است که همانند برادر ناتنی خود شورولت اکوئیناکس، بنزین زیادی مصرف نمی‌کند. ترین با پیشرانه‌ی ۴ سیلندر ۱.۶ لیتری توربوشارژ دیزل و قدرت ۱۳۷ اسب بخار مصرف مناسبی دارد. تیپ استاندارد ترین با قیمت پایه ۲۵ هزار و ۹۹۵ دلار از پیشرانه‌ی ۱.۵ لیتری توربوشارژ با قدرت ۱۷۰ اسب بخار استفاده می‌کند که مصرف آن بین ۷.۸ تا ۹ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر است. GMC ترین با پیشرانه دیزل، هر سال میانگین ۱۵۵۰ دلار برای سوخت نیاز دارد.

    ۲- شورولت اکوئیناکس

    شورولت اکوئیناکس / Chevrolet Equinox

    قیمت مدل پایه تیپ دیزل: ۳۱ هزار ۶۹۵ دلار

    مصرف سوخت در هر ۱۰۰ کیلومتر شهر/بزرگراه/ترکیبی: ۸.۴، ۶، ۷.۳ (لیتر)

    نسل جدید شورولت اکوئیناکس (Equinox) با پیشرانه‌ی ۴ سیلندر ۱.۶ لیتری توربوشارژ دیزل و قدرت ۱۳۷ اسب بخار مصرف سوخت پایینی دارد. تیپ‌های دیگر اکوئیناکس با پیشرانه‌های ۱.۵ لیتری توربوشارژ و ۲ لیتری توربوشارژ بنزین بیشتری نیاز دارند. شورولت اکوئیناکس ۱.۵ لیتری دیزل هر سال ۱۵۵۰ دلار و تیپ ۲ لیتری هر سال ۲۱۰۰ دلار خرج بنزین می‌کند.

    ۱- نیسان کیکس

    Nissan Kicks

    قیمت مدل پایه تیپ دیزل: ۱۷ هزار ۹۹۰ دلار

    مصرف سوخت در هر ۱۰۰ کیلومتر شهر/بزرگراه/ترکیبی: ۷.۵، ۶.۵، ۷.۱ (لیتر)

    کراس‌اور جذاب و خوش‌قیمت نیسان کیکس (Kicks) با پیشرانه‌ی ۴ سیلندر ۱.۶ لیتری و قدرت ۱۲۵ اسب بخار، خودروی پرسرعتی نیست اما به‌عنوان جایگزین معنوی مدل جوک در کنار گیربکس CVT کم‌مصرف‌ترین کراس‌اور این فهرست است. البته نیسان کیکس به سیستم تمام چرخ محرک مجهز نمی‌شود اما باوجود تجهیزات ایمنی استاندارد، قیمت اقتصادی، کیفت ساخت و خرج سالانه میانگین ۱۳۵۰ دلار برای سوخت‌گیری، خودروی شهری ارزشمندی است.


    احساس عدم امنیت، یک ضعف شخصیتی نیست و بیش از آنکه یک مشکل روان‌شناختی محسوب شود، یک معضل اجتماعی است.

    ریموند و ساندرا، دو کارمند برجسته با سوابق عالی و چشم‌انداز حرفه‌ای روشن بودند که پس از مشاجره‌ای طولانی، هر دو از شدت خستگی رو صندلی‌هایشان نشستند. آن‌ها می‌دانستند که چیزی اشتباه پیش می‌رود. رؤسای آن‌ها، همکاران و دوستانشان، درست به‌اندازه‌ی خود آن‌ها از این مشاجره متعجب بودند. چگونه و چرا، دو کارمند فوق‌العاده مستعد، بدون هیچ دلیل آشکاری، همه‌ی انرژی خود را در بحث‌های به‌ظاهر بی‌اهمیت از دست می‌دهند؟

    اما پاسخ این سؤال سخت نیست: احساس عدم امنیت در محیط کار. ترس از اینکه ما آن‌قدر باهوش، ماهر و باصلاحیت نباشیم که دیگران انتظار دارند. ترس از اینکه به‌اندازه‌ی کافی خوب نباشیم، یا از توانایی‌های کافی برخوردار نباشیم. افکاری که ایده‌ها، تجربه‌ها و حتی احساسات ما را زیر سؤال می‌برد. ترس همیشگی از قضاوت شدن.

    احساس ناامنی باعث می‌شود ما بیش‌ازحد به فاکتورهای خارجی نظیر تحسین، تشویق و ترفیع گرفتن وابسته باشیم. اما حتی پس از رسیدن به این اهداف نیز فقط مدت کوتاهی موفقیت را حس می‌کنیم. خیلی زود دوباره به فکر فرومی‌رویم؛ نگرانی می‌شویم و اعتمادبه‌نفسمان را از دست می‌دهیم.

    Overcome Insecurity

    احساس ناامنی مانع از این می‌شود که صدای خود را به گوش مدیران و همکاران برسانیم. به همین علت است که هرگز اختلاف‌نظر خود را با جمع بروز نمی‌دهیم و به‌طور متقابل هرگز به شرکای کاری خود مطمئن نیستیم. عدم امنیت در محیط کار، به نارضایتی شغلی و کاهش سطح مشارکت ما منجر می‌شود و خلاقیت و کارایی تیم را کاهش می‌دهد.

    همه‌ی ما تابه‌حال همکارانی مثل ریموند و ساندرا را در محیط کارمان دیده‌ایم. اغلب ما، خودمان این شرایط را تجربه کرده‌ایم، شرایطی که ما را سردرگم، دلسرد و خسته کرده است. ما می‌دانیم که باید قوی‌تر شویم و به قضاوت دیگران کمتر اهمیت بدهیم. از طرف دیگر کارشناسان معتقدند نوع نگاه ما به «ناامنی» و روشی که برای مقابله با آن انتخاب می‌کنیم، ممکن است بخشی از مشکل باشند.

    احساس عدم امنیت در کار، به‌عنوان یک نقطه‌ضعف شخصی، گاهی اوقات یکی از علائم سندرم ایمپاستر محسوب می‌شود. گاهی نیز به بلندپروازی و کار بیش‌ازحد نسبت داده می‌شود. اما درهرصورت، فرد احساس می‌کند که موفقیت او واقعی نیست و از تلاش و توانایی او حاصل نشده، بلکه محصول شرایط و اتفاقات مختلف است.

    چنین اعتقاداتی ما را در روابطمان محتاط و مضطرب می‌کند (اگر دیگران من را درست می‌شناختند، دوستم نداشتند). به همین دلیل ناامنی انگیزه‌ای می‌شود بیشتر و بیشتر تلاش کنیم، چراکه فکر می‌کنیم از این طریق می‌توانیم خودمان را به دیگران اثبات کنیم. اما هر بار که به خاطر موفقیت‌هایمان مورد تشویق و تحسین قرار می‌گیریم، بلافاصله دچار تردید می‌شویم.

    درحالی‌که این توصیفات نشانه‌ی آن است که ما واقعاً عدم امنیت را تجربه می‌کنیم، ولی درعین‌حال به یک «مشکل شخصی» نیز اشاره دارد که از سوابق و جاه‌طلبی، استعدادها و حساسیت‌های ما ناشی می‌شود. همان‌طور که تابه‌حال زیاد شنیده‌ایم، در چنین شرایطی کمک گرفتن از یک مربی یا مشاور می‌تواند به فرد کمک کند (توصیه‌های معمول: برای خودت حدومرز مشخص کن، مشکلات را از بالا نگاه کن)، ولی در این صورت تأکید می‌شود که عدم امنیت، معادل با شکست شخصی فرد است. واقعیت این است که ناامنی؛ یک مسئله اجتماعی با پیامدهای روان‌شناختی است، نه یک مسئله ذهنی با عواقب اجتماعی. در محل کار، ریشه‌های ناامنی اغلب در اطراف ما یافت می‌شود، نه در درون ما.

    Overcome Insecurity

    افراد غیرمطمئن و متزلزل، ساخته می‌شوند، نه اینکه با این ویژگی به دنیا آمده باشند. به‌عنوان‌مثال، فردی را تصور کنید که در سنین جوانی به موفقیت‌های فوق‌العاده‌ای دست‌یافته و حالا با مشکل عدم امنیت و تزلزل روبرو است. تصور کردن چنین فردی سخت نیست، چراکه اغلب شرکت‌های حال حاضر، چنین افرادی را استخدام می‌کنند یا پرورش می‌دهند. اگر تنها نتایجی که موردتوجه قرار می‌گیرد، نتایجی باشد که فردا به دست می‌آورید، اگر شما به همان اندازه ارزشمند باشید که مشتریان و همکاران قضاوت می‌کنند، در این صورت تبدیل‌شدن به یک کارمند موفق اما متزلزل، پروسه‌ی ناگزیری است. زیرا ما باید خودمان را با ایده آل‌های فرهنگی اطرافمان سازگار کنیم. برخی از این ایده آل‌ها سخت، و برخی از آن‌ها واقعاً مضر هستند.

    برای مثال، تحقیقاتی که در مورد زنان و اقلیت‌ها در محیط کار صورت گرفته، به‌وضوح نشان می‌دهد که احساس عدم امنیت، بیشتر یک معضل اجتماعی است تا یک مشکل روانشناسی. درحالی‌که اعتمادبه‌نفس زنان به‌طور طبیعی مشابه با مردان است، ترکیبی از پیام‌های متضاد و بازخوردهای شخصی غلط (محکم باش اما بداخلاق نه، بیشتر مستدل و معتبر حرف بزن و احساساتی نشو)، آن‌ها را در شرایطی قرار می‌دهد که پیش‌بینی آن سخت نیست.

    در چنین شرایطی رفتارهایی که از عدم اطمینان و امنیت ناشی می‌شوند، مانند کمتر صحبت کردن در جلسات کاری یا اجتناب از مباحثات، نشانگر روحیه‌ی حساس افراد نیست. این واکنش‌ها در واقعی پاسخی به تهدیدهای پنهان و راه‌حلی مناسب برای تطبیق (یا پذیرش) وضعیت نامطلوب و اشتباه فعلی است.

    بنابراین تلقی کردن ناامنی به‌عنوان یک مشکل شخصی، به انتظاراتی منجر می‌شود که به‌نوبه‌ی خود، به افزایش ناامنی منجر می‌شوند: این وظیفه‌ی فرد نامطمئن است که ثبات بیشتری پیدا کند؛ وظیفه‌ی سازمان نیست که اوضاع را بهبود دهد. جای تعجب نیست که افراد نامطمئن، سخت‌تر کار می‌کنند و همیشه تنها هستند.

    Overcome Insecurity

    افرادی که از عدم امنیت و اطمینان رنج می‌برند، متمایل‌اند از دیگران جدا بمانند. همان استقلالی که ما را از قید «مورد تائید قرار گرفتن» رها می‌کند. این تمایل و رفتار، نکته‌ی بدی به نظر نمی‌رسد. لااقل تا زمانی که در طول زندگی متوجه می‌شویم برای اینکه انسان‌هایی سالم و مستقل باشیم، نیاز داریم که دیگران را دوست داشته باشیم. و این دقیقاً زمانی است که ما از روابط حمایتگر و مستحکمی برخوردار نیستیم. احساس تعلق، مهم‌ترین نیاز یک انسان مستقل است.

    همه‌ی ما روابطی را تجربه کرده‌ایم که در آن آزادی داشته‌ایم، خودمان بوده‌ایم، می‌توانستیم افکار و احساسمان را بیان کنیم، دیده شویم بدون اینکه اصل رابطه به خطر بیفتد. اگر روابط محیط کار هم همین ویژگی را داشت، چه می‌شد؟

    حتماً پاسخ را حدس زده‌اید: ناامنی و عدم اطمینان به یک وضعیت زودگذر تبدیل می‌شد، نه شرایط دائمی و مزمن. ممکن بود همه‌ی ما در برخی لحظات احساس سردرگمی و عدم اطمینان را تجربه کنیم، ولی محکوم نبودیم که تا ابد این فشار را تحمل‌کنیم. اینکه در محیط کار خود واقعی‌مان باشیم (با همه‌ی نقاط قوت و ضعفی که داریم) نه یک دستاورد است و نه یک امتیاز ویژه. بلکه هدیه‌ای است که دریافت می‌کنیم و به‌نوبه‌ی خود به دیگران تقدیم می‌کنیم.

    بنابراین، واقعیت این است که احساس عدم اطمینان، نه یک نقص شخصی است و نه انگیزه‌بخش محسوب می‌شود. این معضل، یکی از عوارض جانبی فرهنگ محیط کاری است که در آن فردگرایی شایع است، روابط به‌عنوان یک وسیله و بر اساس سودمندی تعریف می‌شود و قضاوت، عادتی همیشگی است. راه‌حل این شرایط، محدود کردن مرزهای شخصی نیست. ما برای غلبه بر عدم امنیت، باید به‌جای متمرکز شدن روی کار دیگران، بیشتر مراقب همدیگر باشیم.


    اگر دوست دارید آخرِ هفته کمی فسفر بسوزانید و خود را برای یک هفته تلاش آماده کنید، بخش «پازل» برای شما است.

    سلام؛ به «پازل» هشتم تیرماه ۱۳۹۷، خوش آمدید! سری «پازل» به‌‌صورت هفتگی و در روزهای جمعه منتشر می‌شود. دویست و سی‌ و نهمین قسمت از سری «پازل» مثل همیشه شامل دو بخش است؛ پاسخ معمای دویست و سی‌ و هشتم و البته یک «پازل» جدید! از شما دعوت می‌کنیم با قسمت دیگری از سری پازل زومیت همراه باشید.

    پازل هفته‌ی گذشته یک معمای هوش بود. برای رسیدن به الگوی گمشده، باید به اشتراک‌های موجود در شکل‌ها دقت کرد. با این نگاه، به راحتی درخواهیم یافت که  پاسخ پازل هفته‌ی قبل برابر با گزینه‌ی ۳ یعنی گزینه‌ی C است بر خود لازم می‌دانیم از مشارکت تک‌تک کاربران گرامی در سری «پازل» صمیمانه تشکر و قدردانی کنیم. توجه شما به زومیت و بخش «پازل» باعث افتخار ما است.

    کاربران بسیاری در پازل هفته گذشته شرکت کردند که از این میان می‌توان به نام‌های زیر اشاره کرد:
    مهدی آبایان، آرش آبشناس، سینا آدم‌بیک، سبحان آریا، کامیاب آقابیگی‌پور، پویا احمدی‌پور، پویا احمدی‌فر، سعید اردکانی، جواد اروندی، اصغر اسدی، بهجت اسدی، سعید اسدی، سولماز اسدی، عباس اسدی، محمد اسدی، یوسف اظهری، علی‌محمد اعظمی، صحرا افراسیابی، شاهین الف، حامد امیرآبادی زاده، شهناز امیرشاهی، رضا باستانی، کامران بختی، عطیه براتی‌نیا، امیر بلالی، علیرضا بیات، مبین‌علی بیگلویی، مرتضی پارسافرد، میثم پورمحمد، مسعود ترکاشوند، سبحان حاجی غفاری، علیرضا حبیبی، سید محمد حسینی، سید محمدرضا حسینی، نوید حسینی طالقانی، مونا حریرچیان، سعید حریریان، سعید خادم، محمدهادی خداداد حسینی، بهمن خرامان، لیلا خرامان، میترا خرامان، محسن خنجی، علیرضا خیامی، محمد داودی، مهدی زارع سریزدی، حمیدرضا زاهدی‌فر، علی زمان‌پور، الهام سیاحی، سینا سیدحاتمی، علیرضا شادان، مرتضی شاهپوری، حسین شاهی، مجید شایسته، هادی شیبانی، نازنین شرفی، رضا صادقی، مرجان صدر، سید احمد طباطبایی، محمدصدرا طبرستانی، مصطفی طبسی، معصومه عابدینی، احمد عباس‌پور، محمدرضا عبدالمالکی، حمزه عینی، سینا غفوریان، سیما فانی، امیررضا فانیان، زهرا فرهودی دره‌چی، لیلا فرزانه، نرگس فرهودی، ابراهیم فلاحتی، عسل قاسمی، محمد قاسمینور، امیرحسین قبادیان، حمید گلزاری، امیرحسین لاجوردی، محمدصادق محمدی، علی محمدیان، محمد محمودی، سعید مختاری، معصومه معروفخانی، محمدرضا ملاعباسی، سید مسعود مهدیان‌زاده، مهشید نادرزاده، فرشید نظری، حسین نواب، فرشاد وزیری، میثم هاشمی، مرتضی هدایت‌جو، سعید یوسفی.

    از تمامی کاربرانی که در پازل هفته گذشته شرکت کرده‌اند ممنونیم.

    * * *

    معمای شماره ۲۳۹: جمعه ۸/تیر/۱۳۹۷

    از ترکیب چهار طرح کوچک بالای تصویر، کدامیک از شکل‌های بزرگ نمایش داده شده ساخته می‌شود؟

    معمای شماره ۲۳۹ زومیت: شکل نهایی

    • ۱: شکل A
    • ۲: شکل B
    • ۳: شکل C
    • ۴: شکل D

    * * *

    منبع طرح معما‌های سری «پازل» اینترنت نیست؛ اما در دنیای اینترنت، ممکن است پاسخ هر چیزی یافت شود. به همین دلیل اگر جوابی در اینترنت یافتید، لطفاً به احترام دوستان خود، آن را منتشر نکنید. علاوه بر این، از آنجا که بخش نظرات مقاله‌های «پازل»، محل تبادل نظر و راهنمایی محسوب می‌شود، جهت رعایت حقوق خود و سایر کاربران، از ارسال نظرات غیرمرتبط خودداری کنید.

    لطفاً پاسخ خـود را تنـها به ایمیل زیر ارسال نموده و از نوشتن پاسخ در بخش نظرات خودداری کنید.

    اگـر قـصـد داریـد پاسـخ‌ خــود را ارسـال کنــید، لطـفـاً به مــوارد زیـر تـوجــه کنید:
    آدرس ایـمیل :puzzle[at]zoomit.ir  //  موضوع (Subject) ایمیل: Puzzle 239
    در بدنه ایـمیل نیـز پـاســخ مـــعما، نام، سن و شـماره تـمـاس خــود را درج کنـیــد.

    توضیح اول: از آنجا که امکان بررسی مداوم کامنت‌های کاربران وجود ندارد، در صورت تمایل می‌توانید سؤالات خود را درباره‌ی بخش «پازل»، با موضوع (Subject) «سؤال درباره پازل» به ایمیل‌آدرس majid@zoomit.ir ارسال کنید.

    توضیح دوم: ایمیل‌آدرس majid@zoomit.ir تنها برای پاسخ به سؤالات شــما درباره‌ی زومیت و ســری پازل است؛ به همین دلیل پاسخ‌های ارسال شده به این ایمیل‌آدرس، در قرعه‌کشی پازل شرکت داده نخواهند شد.

    تا ساعت ۱۲ ظهر روز پنجشنبه فرصت دارید به این معما پاسخ دهید. برای بهتر شدن «پـازل» نظرات و پیشنهادهای خود را درباره این بخش، حتماً با ما در میان بگذارید.


    شین بکسلی طراح رندرهایی جالب از خودروی سوپراسپرت فراری F413 است که رگه‌هایی از طراحی آینده‌نگر را در جزئیات زیبایی‌شناسانه خود رعایت می‌کند.

    گاهی اوقات رندرهایی جذاب از خودروهای آینده توسط هنرمندان جهان منتشر می‌شود که بیش‌تر به جنبه زیبایی‌شناسی اثر توجه دارند. خصوصیات زیبایی‌شناسی، ذهنی هستند؛ بنابراین استفاده مفرط از برخی ویژگی‌ها مجاز است و هیچ کسی نمی‌تواند به این موارد ایراد جدی وارد کند. این طرح‌ها وقتی که به تصویر کردن خودروی سوپراسپرت و ابرخودرو می‌رسند، حتی اگر از اصول زیبایی‌شناسی نیز به وفور بهره ببرند، باز هم خیلی زیاد نیست؛ حتی اگر چنین طرح‌هایی بسیار عجیب و غریب به نظر برسند.

    Ferrari F413 / خودروی سوپراسپرت فراری F413

    مثالی که در این‌جا ارائه می‌شود، رندرهای خودروی فراری F413 با طراحی شین بکسلی است. اگرچه طراحی فراری F413 بسیار پیچیده شده است، اما می‌تواند به خوبی مورد توجه هنرمندان و کارشناسان زیبایی‌شناسی قرار گیرد. چه کسی از آینده خبر دارد، شاید طی ۱۰، ۲۰ یا حتی ۳۰ سال آینده نشانه‌هایی از این سبک طراحی در محصولات فراری وارد شدند.

    فراری لافراری

    کمی به خودروی سوپراسپرت فراری لافراری دقت کنید؛ گرچه بسیار خیره‌کننده به نظر می‌رسد، اما مطابق با استانداردهای روز طراحی شده است. اما آیا طرفداران خودروهای اسکودریا (Scuderia) در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ نیز چنین نظری داشتند؟ به هر حال برخی رندرها به زمان‌های خاصی تعلق دارند و اگر در دوره خود ارائه نشوند، با برچسب عجیب و غریب معرفی خواهند شد. شاید اگر تصاویر خودروهای کنونی ما را به فردی در ۲۰۰ سال پیش نشان می‌دادند، او نیز با دیده تعجب به آن‌ها نگاه کند.

    Ferrari F413 / خودروی سوپراسپرت فراری F413

    با نگاهی کوتاه به رندرهای این ابرخودروی فراری فرضی، به نظر می‌رسد طراحی آن هنوز به پایان نرسیده، اما در واقع این طرح نهایی فراری F413 است. ابرخودروی فراری F413 به معنای سنتی گلگیر ندارد، چرا که آن‌ها توسط پنل جلویی بزرگ شامل چراغ‌های جلو و دو پنل مجزا در عقب برای چراغ‌های عقب جایگزین شده‌اند. بین این دو قسمت کابین آینده‌نگر خودروی سوپراسپرت با سقف شیشه‌ای بزرگ قرار دارد که در کنار آن بال‌های آیرودینامیکی با جزئیات سه‌بعدی به چشم می‌خورد.

    Ferrari F413 / خودروی سوپراسپرت فراری F413

    مقاله‌های مرتبط:

    فضای داخلی به همان اندازه ظاهر بیرونی چشمگیر است و مکانی برای قرار گرفتن تنها یک نفر فراهم می‌کند. راننده در صندلی مسابقه‌ای ساخته شده از جنس فیبر کربن می‌نشیند و خودروی سوپراسپرت فراری F413 را از طریق فرمان الهام گرفته از جت کنترل می‌کند. تمام اطلاعات مورد نیاز در مورد ابرخودرو در صفحه نمایش کوچک نصب شده روی فرمان نمایش داده می‌شود که همچنین راننده را قادر می‌سازد تا بین سه حالت رانندگی سیستم محرکه (پیست، مرطوب و Pazzo) تغییر کند. سرعت خودرو، اطلاعات و جزئیات کارکردی پیشرانه بر روی شیشه جلو سوپراسپرت فراری F413 نمایش داده خواهد شد.

    چنین ابرخودرویی تناسب بیش‌تری با سیستم محرکه برقی و موتور الکتریکی دارد. شاید چنین سیستمی با توجه به طرح شاسی وبدنه، با ترکیب چهار موتور برقی که هر کدام به یک چرخ اختصاص دارد، قابل اجرا باشد. البته محل قرارگیری باتری نیز به عنوان یکی از چالش‌های این رندر مطرح است، که می‌توان آن‌ها را در کف خودروی سوپراسپرت فراری F413 قرار داد.


    آمازون ساعاتی پیش طی توافقی یک میلیارد دلاری، PillPack را تصاحب کرده و وارد حوزه داروخانه‌های آنلاین شد.

    اواسط بهمن‌ماه سال گذشته خبرهایی درباره‌ی همکاری مشترک شرکت‌های بزرگ آمازون، جی‌پی‌مورگان و برگشایر هاثاوی منتشر شد. این سه کمپانی بزرگ، تصمیم گرفتند برای خدمت‌رسانی در حوزه‌ی سلامت و درمان، اقدامات تازه‌ای را با کمک یکدیگر در پیش بگیرند.

    سه شرکت آمازون، برکشایر هاثاوی و جی پی مورگان در اولین گام برای نیل به هدف خود، شرکت جدیدی در حوزه‌ی بهداشت و درمان تاسیس کردند. حدود یک هفته‌ قبل، دکتر Atul Gawande، رسما به عنوان اولین مدیرعامل شرکت سرمایه‌گذاری جدید و مشترک‌المنافع، کار خود را آغاز کرد. ظاهرا آمازون قصد دارد در حوزه‌ی بهداشت و سلامت نقش مستقیم‌تر و پررنگ‌تری داشته باشد و امیدوار است در حوزه‌ی مراقبت‌های بهداشتی و سلامت، کسب و کار خوبی راه‌اندازی کند؛ لذا در اولین اقدام خود و برای رسیدن به اهداف تعیین شده‌اش، قرار داد خرید داروخانه‌ی آنلاین PillPack را تنظیم کرده است. مشتریان داروخانه‌ی آنلاین می‌توانند به صورت اینترنتی داروهای خود را سفارش بدهند و سفارش داروها به صورت دوزهای مشخص شده برای مشتریان ارسال می‌شود. اگر مشتری تمایل داشته باشد، می‌تواند داروی مورد نیاز خود را به صورت هفتگی و حتی روزانه دریافت کند.

    amazon/ آمازون

    مقاله‌های مرتبط:

    البته هنوز شرایط قرارداد جدید و جزئیات خرید داروخانه‌ی آنلاین از سوی آمازون اعلام نشده است. تنها خبری که در مورد خرید داروخانه، رسانه‌ای شده،  رقم بالای معامله‌ی خرید است که ظاهرا عددی حدود یک میلیارد دلار گزارش شده است. البته ظاهرا PillPack با والمارت رقیب جدی آمازون نیز مذاکارتی را داشته است. انتظار می‌رود قرارداد در نیمه‌ی دوم سال ۲۰۱۸ نهایی شود.

    طبق گفته‌ی PitchBook، ارزش مالی PillPack، بعد از یک دوره سرمایه‌گذاری مالی در سال ۲۰۱۶، حدود ۳۶۱ میلیون دلار بود. وقتی به روند تغییر ارزش مالی PillPack در عرض دو سال دقت کنید، متوجه می‌شویم که بازار سلامت و بهداشت آنلاین به سرعت در حال گسترش است و آمازون، چشم‌انداز خوبی در این مسیر رو به رشد در نظر گرفته است و در تلاش است تا بتواند حرف‌های تازه‌ای برای مصرف‌کنندگان حوزه‌ی بهداشت و سلامت و حتی سازما‌ن‌های پزشکی داشته باشد. 

    آمازون در حوزه‌ی کسب و کار تجاری، نقش مهمی در توسعه‌ی بازار دارد. البته خرید داروخانه‌ی آنلاین PillPack توسط آمازون و سرمایه‌گذاری مشترک، به معنی از بین رفتن شرکت PillPack نیست. گفتنی است، واکنش‌ سایر شرکت‌ها به قرارداد جدید آمازون هم جالب توجه است. معمولا شرکت‌های مختلف بازار به دلیل آنکه نتوانسته‌اند در جایگاهی همچون جایگاه آمازون قرار بگیرند، خود را سرزنش می‌کنند و با سرمایه‌گذاری جدید آمازون در حوزه‌ی بهداشت و سلامت قطعا این وضعیت بیش از پیش در بین سایر شرکت‌ها دیده خواهد شد. 

    amazon/ آمازون

    جف ویلک، مدیر بخش مشتریان بین‌المللی آمازون اعلام کرد:

    تیم رویایی شرکت PillPack، هم دارای تجربه‌ی بسیار زیادی در حوزه‌ی داروسازی است و هم روی فناوری‌های جدید تمرکز دارد. شرکت PillPack به صورت معناداری در تلاش است تا شرایط بهتر و راحت‌تری برای مشتریان خود فراهم کند. آمازون نیز در نظر دارد به این شرکت در نیل به اهدافش کمک کند و ضمن صرفه‌جویی در وقت کاربران، زندگی راحت‌تر و همراه با سلامتی بیشتری را در اختیار آنها قرار دهد. آمازون بسیار مشتاق است تا هر چه زودتر، ثمره‌ی همکاری مشترک خود را با شرکت PillPack ببیند.

    شرکت PillPack، علاوه بر مجوز فعالیت در ۵۰ ایالت امریکا، مجوزهای دیگری مانند URAC و VIPPS را نیز دارد؛ اما به نظر نمی‌رسد که در بازارهای بین‌المللی فعالیتی داشته باشد. سیستم عامل PharmacyOS شرکت PillPack، پلتفرمی است که برای مدیریت داده‌های بیماران و تنظیم دوز داروها توسط این شرکت به کار گرفته می‌شود.

    amazon/ آمازون

    البته شرکت PillPack با چالش‌ بسیار جدی مواجه است که سعی دارد آن‌را مورد بررسی و رسیدگی قرار بدهد. ایالات متحده به عنوان یکی از مصرف کننده‌های بی‌رویه‌ی دارو شناخته می‌شود و مصرف بیش از حد دارو تبدیل به اپیدمی فراگیر در این کشور شده است. حتی برخی مصرف کنندگان گاهی بیش از دوز مشخص شده دارو مصرف می‌کنند. با اینکه روش‌ها و برنامه‌های بلند مدت و کوتاه‌مدت مختلفی برای کنترل و رسیدگی به این موضوع وجود دارد ولی تحویل دوزهای کنترل شده به بیماران، طبق دستور پزشک می‌تواند یکی از راه‌های مقابله با این معضل باشد. یکی از خدماتی که آمازون قصد دارد از طریق داروخانه‌ی آنلاین دنبال کند، تحویل دوزهای روزانه و یا هفتگی به بیماران است که می‌تواند برای حل این معضل بسیار کمک کننده باشد. بعد از فروش PillPack به آمازون قرار است ت.ج. پارکر، مدیرعامل و بنیانگذار این شرکت، در حوزه‌ی کسب و کار تجاری خود به فعالیت‌اش ادامه بدهد. وی معتقد است:

    PillPack کمک می‌کند تا بیماران در زمان مناسب، داروی مناسب خود را در اختیار داشته باشند و به بهبود سلامتی آنها کمک می‌کند. ما با همکاری آمازون می‌توانیم در صنعت بهداشت و سلامت به تمامی شهروندان سراسر ایالات متحده خدمت رسانی کنیم و مشتریان ما قطعا تجربه‌ی بهتری از ارتباط با داروخانه را تجربه خواهند کرد.

    شایان ذکر است شرکت PillPack در منچستر واقع شده است و کار خود را ابتدا در سال ۲۰۱۳ در بوستون آغاز کرد. آن زمان مدیرعامل این شرکت کاتی ری بود و توانست سرمایه‌ی شرکت را در مدت زمان کوتاهی به با سرمایه‌گذاری شرکت‌هایی همچون Accel، Accomplice، Charles River Ventures و Menlo Ventures به ۱۲۳ میلیون دلار برساند.